Ik wil graag een verhaal delen van een zeer gewaardeerde vriend en collega met wie ik al enkele jaren samen werk in de bediening door sport en dan vooral de jaarlijkse sporttraining. Zijn naam is Wilson, hij komt uit Burundi en is 35 jaar oud. Hij is getrouwd en heeft 2 kinderen, hij is momenteel woonachtig in Mpulungu, in het noorden van Zambia, ongeveer 1000km van hier. Wilson probeert ieder jaar te komen voor de training en hij is heel erg toegewijd, ik ken eigenlijk niemand die zo toegewijd is als hij binnen sports. Toen hij in Burundi woonde lukte het hem niet altijd om te komen maar vanuit Zambia gaat het makkelijker. Hoe toegewijd hij is wil ik in deze blog over schrijven.

Dik 3 weken voordat de training begint gaat Wilson met de bus naar Burundi om daar wat dingen te regelen en laat zijn vrouw en kinderen in Mpulungu achter. De week voordat de training begint is hij nog steeds in Burundi en hebben we regelmatig contact. Zondag 2 april begint de training en op woensdag 29 maart is hij nog steeds in Burundi omdat er die dag geen bus vertrok. Hij zei tegen mij dat hij morgen (donderdag 30 maart) zou vertrekken. Op vrijdag 31 maart krijg ik foto’s van hem dat de bus die hij gebruikt behoorlijk vast zit en dat ze die eruit proberen te duwen. Enkele uren later is hij weer op weg.

Op zaterdag 1 april krijg ik bericht van hem dat hij onderweg is naar de grens met Zambia (om van Burundi naar Zambia te reizen moet je door Tanzania heen), en dat hij vast besloten is de volgende dag de 1000km lange rit van Mpulungu naar Kabwe te maken. Ik ben een beetje de accountant van de training en stuur hem geld voor het kopen van een buskaartje. Laat in de avond op 1 april komt hij bij zijn huis in Mpulungu aan, bij zijn vrouw en kinderen. Welgeteld brengt hij daar 1 uur en 20 minuten door om vervolgens naar het busstation te gaan, daar een kaartje te kopen en op de bus te springen naar Kabwe.

Het is inmiddels 2 april, de dag dat de training begint. Ik ben de dag daarvoor naar Lusaka geweest om tenten te kopen en een andere coach op te halen van het vliegveld. In de morgen pak ik mijn spul bij elkaar, omdat we niet heel vroeg beginnen hoef ik me niet echt te haasten. Op de OM basis aangekomen beginnen we met het inschrijven en het regelen van ons vertrek naar onze kampeerplek aan het stuwmeer. Het wordt duidelijk dat 3 deelnemers pas tegen de avond aankomen, wat te laat is voor ons. We vertrekken naar het stuwmeer en zetten de deelnemers die wel op tijd zijn af bij het stuwmeer waarna ze zelf de weg naar het kamp moeten vinden. We hebben best wel wat jaren ervaring nu met de training en er zijn wel eens vaker deelnemers later gekomen. Maar als ze de dropping missen dan lijkt het er soms wel op dat ze in de rest van de training iets missen. Hun mede deelnemers hebben iets ervaren wat ze zelf niet ervaren hebben. Ik moest de deelnemers en Wilson tegen de avond op gaan halen in Kabwe. Dit betekende dat ik een extra 130 km moest gaan rijden over een zandweg en het begon langzaam donker te worden. Ik kwam op het idee om de deelnemers die te laat waren ergens anders af te zetten, dichter bij het kamp, maar dat ze toch iets zouden proeven van wat de anderen hebben meegemaakt. Bij de grote dropping gaat er ook altijd een coach undercover en ik dacht, als ik Wilson nu eens vraag of hij met de deelnemers mee wil gaan om te zorgen dat ze niet helemaal verdwalen, hij in normaal wel te porren voor zoiets.

In Kabwe aangekomen haal ik eerst Wilson op, we eten even wat en ik leg het idee aan hem voor. Hij vond het direct een heel goed idee. Nu is het 7 uur in de avond en al pikkedonker, Wilson is 3 dagen onderweg geweest van Burundi naar Mpulungu, is 1 uur en 20 minuten thuis geweest en heeft daarna weer 15 uur in de bus gezeten naar Kabwe. We kopen nog wat dingen in de stad en gaan daarna naar de OM basis waar de andere deelnemers inmiddels zijn aangekomen. Wilson kruipt meteen helemaal in zijn rol, de anders zo praatgrage Wilson zegt geen woord meer tegen mij als de andere deelnemers (2 uit Tanzania en 1 uit Senegal) plus nog een andere coach uit Tanzania bij mij in de auto stappen. Het was een knusse rit, we zaten met z’n 6en in mijn kleine Land Cruiser plus alle bagage, het paste net het was inmiddels al na half 9 in de avond.

Ik twijfelde zelf of we de dropping nog wel moesten doen, maar besloot het toch maar te doen. Toen we op de afzetplek kwamen was het inmiddels al 10 uur in de avond. Als ze vanaf de afzetplek rechtstreeks naar het kamp waren gelopen dat was het een klein kwartier lopen geweest. De anderen hadden geen idee dat Wilson 1 van ons was. Ik nam hun telefoons, horloges en zaklampen in beslag, gaf ze simpele aanwijzingen dat ze steeds rechtdoor moesten lopen en daar gingen ze. Via een omweg reed ik met de andere coach naar het kamp en ik verwachte dat ze daar ongeveer 10 minuten na ons aan zouden komen. De andere deelnemers hadden het kamp gevonden en we wilden de avond af gaan sluiten. Ik zei “wacht nog even een paar minuten, de anderen zijn hier zo”. Maar het wachten duurde langer en langer en we besloten de avond af te sluiten en de rest van de deelnemers naar bed te sturen. Maar er was nog steeds geen spoor van Wilson en de groep.

Onderweg bij Wilson waren ze bij het enige echte kruispunt aangekomen. Ze hadden Wilson leider gemaakt van de groep en ik had gezegd dat ze steeds rechtdoor moesten gaan. Maar bij het kruispunt leek het hun toch beter om rechtsaf te gaan. Wilson, die heel goed de weg wist, ging daarin mee en leidde hun een heel eind langs het stuwmeer. Op een gegeven moment besloten de anderen dat er een andere leider moest komen en gingen ze terug en namen ze de juiste afslag. Maar de rest van de groep dacht dat ze verkeerd zaten en wilden teruggaan naar het punt waar ik hun afgezet had. Wilson probeerde hun te overtuigen dat ze goed zaten, maar ze vertrouwden hem niet meer en ze gingen terug. Ik was al naar bed gegaan, maar andere coaches gingen naar hen op zoek en vonden hun in hevige discussies uiteindelijk kwamen ze tenen 2 uur in de nacht op het kamp aan.

Er gebeurt veel meer in de training, maar dit is een verhaal dat ik met jullie wilde delen. Ik ken weinig mensen die zo toegewijd zijn als Wilson. Hij is de hele training gebleven, neemt veel verantwoording, gaat in gesprek met de deelnemers maar is ook bikkelhard wanneer het nodig is. Hij zorgt voor sfeer met zijn zingen en grappen en is de afgelopen jaren uitgegroeid tot 1 van de steunpilaren van ons team.