Bericht van Gert: Vorige week was het dan zover, tijd om twee beloftes in te lossen. Eén daarvan bestond al vanaf het begin van mijn tijd in Zambia. Francis, een Zambiaan met wie ik goede vrienden ben geworden bij de Africa Trek, had ik beloofd  te bezoeken. Hij woont in een stad meer in het noordoosten van Zambia, 9 uur met de bus hier vandaan. De andere belofte was recenter, een goede vriend hier van OM was verhuisd naar het meer Tanganyika (op 1 na grootste meer van Afrika), waar OM ook werkt. Hem had ik ook beloofd om te bezoeken. De komende maanden lijken vrij druk en mijn ervaring is dat de tijd vliegt en voor dat je het weet is het augustus. Dus dit leek me een goede tijd om te gaan. Ik wil niet zo zeer schrijven over wat wij meegemaakt hebben, maar over wat de mensen doen die we bezocht hebben. Want dit zijn Zambianen die zich inzetten voor hun eigen mensen en dat is heel effectief.

 Jakob, een goede vriend besloot op het laatste moment om met me mee te gaan. Eerst gingen we naar het meer, wat ook het verste weg is. 12 uur met de bus. Onze vrienden waren blij ons te zien. Zambia heeft maar een klein deel van het meer, andere landen die grenzen aan het meer zijn Congo DRC, Tanzania en Burundi. Als je de boot neemt naar Burundi ben je 5 dagen onderweg. De stad aan het meer is een beetje een achtergestelde stad en nu beginnen ze de stad te ontwikkelen. Moslims proberen daar voet aan de grond te krijgen en bouwen daar de grootste moskee van Zambia die plaats biedt voor meer dan 1000 mensen. Mensen die zich tot de Islam bekeren krijgen eten en soms huisvesting. Verder hebben ze daar traditioneel Afrikaanse geloven en is er veel hekserij. De leider van OM daar heeft zijn huis midden in een gemeenschap gebouwd en werkt daar met jongeren. Veel jongeren daar zijn niet naar school geweest en krijgen in een lokaal bij zijn huis onderwijs. Na schooltijd werken de jongeren bij zijn huis. Hij houdt varkens, koeien, kippen en meer. Op die manier kunnen zij zichzelf onderhouden. En daarnaast zijn ze ook een voorbeeld voor de gemeenschap hoe het ook kan en helpen ze de mensen samen werken om ook dingen op te zetten en zo een inkomen te krijgen.

Hierna gingen we naar Kasama, we hadden de bus gemist en eindigden in een vrachtauto. De reis duurde ongeveer 3 uur en net na lunchtijd kwamen we in Kasama aan, een stad dat vergelijkbaar is met Kabwe. M’n vriend Francis die daar woont helpt kinderen naar school en werkt met verschillende scholen door de stad. Ook is hij bezig om opvanghuizen voor kansarme kinderen te bouwen, het eerste huis begint op een huis te lijken. Tijdens onze tijd daar hebben we een school bezocht waar Francis meewerkt in een gemeenschap. Verschillende mensen in de gemeenschap zagen dat veel kinderen niet naar school gingen omdat het te duur is. Dus zijn ze een school begonnen. Op dit moment zijn er 461 kinderen op de school en ze hebben maar 3 kleine lokalen. Er zijn 5 leraren, dit maakt het dus bijna 100  kinderen per leraar. De lokalen waren overvol en niet alle kinderen kunnen zitten bij een tafel. Ook hebben niet alle kinderen op de zelfde tijd les. De school gaat tot groep 4, hierna gaan de meeste kinderen niet meer naar school. Francis probeert de overheid erbij te betrekken om te zien of er geld is om een grotere school te bouwen en om meer lesmateriaal te kopen. Verder zijn er nog een paar organisaties geïnteresseerd maar het wil nog niet echt vlotten.

Voor mij was het goed weerzien met hun en mooi om te zien wat ze doen.