Op pad voor trainingen
De afgelopen 3 weken ben ik op pad geweest om 2 trainingen te geven in 2 steden waar we als OM werkzaam zijn. Dit was een mooie, maar ook gekke en uitdagende tijd. Het was een tocht in geloof. Ik heb het idee dat God behoorlijk met mij bezig is over de laatste paar maanden. En dat was voor deze 2 trainingen niet anders.
Eerst even wat achtergrondinformatie voordat ik mijn verhaal kan vertellen. Als ik terugkijk op het jaar is er veel gebeurd met hoogte- en dieptepunten en ik denk dat ik ook enorm gegroeid ben door uitdagingen die op mijn pad kwamen. Maar het is niet altijd makkelijk geweest. Nadat ik terugkwam uit Nederland liepen een paar persoonlijke dingen anders dan ik had gehoopt. En ik had een paar incidentele uitgaven waardoor ik het, zacht uitgedrukt, op financieel gebied niet echt breed had. Maar door de dingen die er gebeurd waren, wilde ik God echt aan het werk zien, anders snap ik niet waarom ik de dingen doe die ik nu doe. Dus ik besloot gewoon door te gaan tot het niet meer zou kunnen. Maar dat punt is tot nu toe niet gekomen. Samen met mijn voormalige huisgenoot deel ik nog steeds een auto en dit gaat nog steeds prima. Onlangs moesten de verzekering en wegenbelasting verlengd worden, maar hier had ik de middelen niet voor. Dus voor ongeveer een maand stond de auto ongebruikt bij mij voor de deur. Alle dingen die ik toen moest doen, kon ik lopend of op de fiets doen.
Als SportsLink willen we onze invloed vergroten door Zambia heen en trainingen zijn daarbij belangrijk, om op die manier meer mensen toe te rusten om door sport uit te reiken. De trainingen die we gegeven hebben noemen we “Whole life coaching”, zodat de sportcoach zich niet alleen richt op het fysieke gedeelte, maar ook richt op het emotionele, geestelijke, sociale en intellectuele gedeelte van de jongeren waarmee hij werkt. In deze trainingen leggen we een paar belangrijke Christelijke fundamenten over wat het betekent om een volgeling van Jezus te zijn. Dus nu ik leider ben, heb ik de nadruk erop gelegd dat we dit soort trainingen moeten gaan organiseren.
De eerste training was in Chipata een stad in het oosten een dikke 700 kilometer van Kabwe, hier werkt Michael voor SportsLink. De tweede training was in Kasama, ook een dikke 700 kilometer van hier en deze training organiseerde ik met Francis, een goede vriend die ik ken van de Afrika Trek (wat ik bijna 6 jaar geleden gedaan heb), maar hij werkt niet voor SportsLink. Deze 2 steden zelf liggen hemelsbreed ongeveer 500 kilometer van elkaar en zijn amper met elkaar verbonden. De enige echte weg is terug over Kabwe, een tocht van bijna 1500km. En dan is er een weg binnendoor van ongeveer 800kilometer waarvan 200 kilometer over zandwegen gaat. Maar deze weg kon ik alleen nemen als ik zelf met de auto zou gaan. De kosten voor de training worden vanuit SportsLink betaald en ik was eigenlijk van plan om met de bus te gaan en de grote omweg te nemen.
Een week voor vertrek sprak ik met Michael in Chipata over wat ik mee moest nemen. Hij gaf mij een behoorlijke lijst wat moeilijk was als ik met de bus zou komen. Ik zei een beetje uit de grap tegen hem dat hij moest bidden dat ik met de auto zou komen, hij wist de situatie niet. Diezelfde avond namen mijn buren me mee uit eten voor de verjaardag van 1 van hen. Mijn middelen waren toen volledig opgedroogd, dus dit was een enorme zegen. Maar bij het hotel/restaurant aangekomen hoorde ik dat Andy, mijn voormalig huisgenoot er ook was met zijn vrouw. Dus ik ging even gedag zeggen. Hij vroeg of ik de verzekering en wegenbelasting al verlengd had en ik zei nee. Hij gaf mij 600 kwacha en hiermee kon ik beide dingen voor 1 kwartaal verlengen. Hij vond het prima als ik de auto mee zou nemen voor de trainingen. Ik zag dit als een beantwoord gebed en besloot met de auto te gaan. Ik ben nog wel een beetje avontuurlijk ingesteld en het leek me wel wat om die binnendoor weg te nemen. Na de dingen die er gebeurd waren keek ik er ook echt naar uit om er even tussenuit te gaan.
In de week daarna bereide ik mij voor op vertrek en ging op weg naar Chipata. In Chipata had Michael al het voorwerk al gedaan en door het werk dat hij daar doet had hij contacten opgebouwd en deze mensen gingen wij nu trainen. Ik was er een paar dagen eerder, zodat wij wat dingen door konden spreken en de laatste dingen konden regelen. Het was ook erg goed om wat tijd met Michael door te brengen, we werken nog niet zo heel lang samen en kenden elkaar nog niet zo heel goed. Maar het was goed om zijn verhaal ook te horen hoe hij tot geloof is gekomen en de dingen doet die hij nu doet. In de training zelf hadden we 13 deelnemers van in en rondom Chipata. De training liep erg goed, ik heb wel lesgegeven in het verleden en het is mij wel eens verteld dat ik dat wel goed kan. Maar het voelde alsof wij al vele van dit soort trainingen hebben gegeven, terwijl het eigenlijk onze eerste was. Ook de reacties van de deelnemers was heel positief en nu gaat Michael met 3 van hun een soort mentor traject in.
De kosten vielen allemaal iets hoger uit dan gehoopt en langzaam begon ik wat te rekenen of het allemaal wel zou lukken ook met de volgende training. En ik had er soms al spijt van dat ik met de auto was gekomen, ook al hielp dat ons enorm. Na de training bleef ik nog een dag extra om de auto en mijzelf klaar te maken voor de volgende rit. Die dag voelde ik mij ook niet zo heel fit, maar ik gaf mij daar zelf niet aan toe. Ik vertrok de volgende dag, voelde mij wat beter en nam de binnendoor weg naar Kasama. Het ging allemaal best goed en op plekken was er asfalt waar ik het niet verwacht had. Op een gegeven moment hield de goede weg wel op, maar hier had ik wel op gerekend. Iets verderop vroegen 2 jongens een lift die ik hun heb gegeven. Dit was het minste deel van de route, maar onze auto kan wel tegen een stootje. Op een gegeven moment werd de weg weer een mooie brede zandweg en ik kon weer een beetje doorrijden. En ineens begaven de balhoofden het van de linker voorwiel en het wiel klapte onder de auto. We maakten een schuiver en kwamen enkele meters later tot stilstand.
De jongens die ik een lift had gegeven hielpen mij enorm. Ze zetten de auto op de krik en we gingen naar hulp zoeken. We kwamen vlak voor een heuvel tot stilstand en toen we de heuvel over gelopen waren ging daar de asfalt weg verder en ook daar was een klein dorpje waar de jongens woonden. Hier was ook een monteur die ons wel wilde helpen. Het was tegen het einde van de middag en hij dacht dat hij mij dezelfde dag nog wel weer op pad kon helpen. Maar dit viel tegen en het werd later en later. Ik had een hele kampeeruitrusting mee genomen en had niet echt haast dus vond het niet erg om daar te moeten overnachten. In het begin was ik behoorlijk rustig maar op een gegeven moment werd ik toch wat gefrustreerd. En met de dingen die er de laatste maanden gebeurd waren had ik op een gegeven moment de neiging om mijn tas uit de auto te pakken en een bus te nemen naar het vliegveld en alles in Zambia achter mij te laten. Maar ik besefte dat dit geen optie was. Toen het duidelijk was dat de auto niet dezelfde dag gemaakt kon worden legde ik de achterbank plat, pompte mijn luchtbed op (wat bijzonder was voor de locals daar) en ben gaan slapen. Ik maakte een goede nacht maar de dag erna voelde ik mij minder dan de dag ervoor, maar ik moest door. Ik wachtte op de monteur, hij kwam om wat op te halen en ging de balhoofden weer met laswerk in elkaar zetten. In de tussentijd kwam 1 van de bewoners daar een praatje met mij maken. Hij sprak amper Engels en ik spreek nog niet zoveel Bemba, maar we begrepen elkaar nog wel redelijk. Hij vroeg of ik al ontbijt had gehad en vroeg of ik ook “sugar of God, forest (suiker van God, bos)” at. Ik had geen idee wat hij bedoelde, maar had nog niet gegeten dus besloot met hem mee te gaan. Hij gaf mij een bord met daarop honing met honingraad. Ik begon te eten, maar het was erg zoet en kon het niet allemaal op. Iets later kwam de monteur weer en hij had de balhoofden gemaakt en zette het wiel er weer aan. Door de klap was de remleiding gebroken, gelukkig had de monteur nog een andere, maar veel vloeistof was verloren gegaan. En ik had niet meer remvloeistof. De monteur zei dat de chief nog wel vloeistof heeft en we gingen daar samen heen. Ik heb wel met hoofdmannen gepraat, maar dit was de eerste echte chief die ik ontmoet heb. Hem groeten gaat met een protocol. Maar we hadden een goed gesprek, het bleek dat hij in Kabwe naar school was geweest en hij gaf mij een fles met remvloeistof.
Het was tegen de middag dat ik weer op pad kon. Ik was over de helft en had alle zandwegen gehad dus het was niet zo heel moeilijk meer. Maar ik had weer extra onkosten gemaakt en moest nog meer onkosten maken omdat het maar een tijdelijke oplossing was. En ik had behoorlijke buikpijn en ik vroeg mij af of het wel een goed idee was om naar Kasama te gaan. Ergens wilde ik wel gewoon terug naar Kabwe gaan. Er was zelfs een punt op de route dat rechtdoor de weg naar huis was en ik af moest slaan naar Kasama. Maar besloot toch maar naar Kasama te gaan. Het was een beetje een tocht in geloof, maar het was ook een behoorlijke worsteling. Ik voelde mij helemaal niet fit en wist niet of het allemaal wel goed zou komen. Had niet zoveel geld meer en moest ook nog weer terug naar Kabwe, daarnaast moest er behoorlijk wat aan de auto gebeuren. Toen ik eenmaal in Kasama aan was gekomen en even op bed lag voelde ik mij helemaal niet fit. Ik was zelfs bang dat ik misschien malaria zou hebben.
De volgende dag was nog een rustdag voor de volgende training. Toch maar even naar de dokter geweest om uit te sluiten dat ik malaria zou hebben. Dit had ik niet, ik voelde mij wel beter maar nog lang niet fit. Samen met Francis deden we de dingen die we moesten doen en daarna ben ik weer naar bed gegaan. De volgende dag begon hier de training en ook dit ging weer erg goed. Deze training heb ik zelf helemaal gegeven. De reacties waren erg positief en ik kwam er meer en meer achter dat dit mij best wel ligt. De training duurde 4 dagen en ik begon mij steeds beter te voelen, al kwam ik er ook niet echt door heen. Het was ook goed om weer wat tijd met Francis door te brengen en hij vond mijn geloofstocht ook bemoedigend. Op vrijdag was de training afgelopen en op zaterdag kwam er een behoorlijke gift binnen waardoor ik de auto kon laten maken. Die zaterdag zelf en ook die zondag heb ik voornamelijk in bed doorgebracht. Niet dat ik mij heel beroerd voelde maar vooral omdat ik er niet echt doorheen kwam en er ook niet echt een vinger achter kon krijgen wat het was. En ik had ook echt het idee dat God zei dat ik moest rusten. Die maandag hoopte ik de auto te maken en dinsdag terug te gaan, maar het lukte allemaal niet en duurde een dag langer. Uiteindelijk was dinsdag de auto klaar en ben ik afgelopen woensdag terug gekomen.
Het is een interessante tocht geweest. Ik heb het idee dat God mijn geloof behoorlijk aan het oprekken is de laatste maanden en dat Hij mij aan het testen is en aan het voorbereiden is voor grotere dingen die voor mij liggen. Behoorlijk wat Bijbelgedeeltes kwamen echt tot leven over de laatste maanden. En voor deze trainingen was het Petrus die over het water liep naar Jezus toe. Zodra Petrus zijn ogen van Jezus afhaalde begon hij te zinken. Zo voelde, en voelt het nog steeds, voor mij ook. Als je loopt over water snap je niet echt wat er gebeurt. Zo snap ik nu ook niet altijd wat er gebeurt. En zodra ik mijn ogen van Jezus afhaal en naar de omstandigheden (de golven) kijk word ik ontmoedigd en begin ik te zinken. Het is belangrijk dat ik mijn ogen op Jezus gericht houd, voor hem is alles mogelijk. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, er waren behoorlijk wat uitdagingen. Maar beide trainingen zelf zijn goed verlopen en geven ons mogelijkheden de werkzaamheden in deze plekken verder uit te breiden. En ik ben benieuwd waarvoor God mij aan het voorbereiden is.